• WEBSITE BANNER EDIT 2020 1.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 2020 2.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 2020 3.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 2020 4.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 2020 5.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 2020 6.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 2020 7.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 2020 8.jpg

 

We wisten al geruime tijd dat er plannen waren om een boek te schijven.

Ondanks hij het druk had en zijn agenda al twee jaar ver volgeboekt stond.

Weinig steden op de wereld die Frank Van Laecke nog niet heeft gezien.

Meestal trok er hij naartoe voor het werk.

Als regisseur van toneelstukken, musicals en mega-spektakels zijn er op deze aardbol weinig betere te vinden.

We ontmoetten elkaar voor de eerste keer, vele jaren terug, op het terrein van Sporting Lokeren, waar Eddie Claes – een gezamenlijke vriend- ons aan elkaar voorstelde onder het goedkeurend oog van Herman Van Molle.

Het Lokeren van toen , met toppers als Lato, Lubanski, Larsen, Hoogenboom, Verheyen, trok nogal wat bekend volk naar Daknam.

Jaren later zagen we Frank terug op Overmere Donk waar hij aan, en op, het meer één van zijn eerste grote openluchtspektakels regisseerde.

Straf gastje, dachten we toen al.

We zouden hem nadien nog wel een aantal keren terugzien, zoals drie jaar geleden in Flanders Expo waar hij de Disney-musical ' The Little Mermaid ' regisseerde, en in februari dit jaar nog bij de lancering van ' Daens 2.0 ' bij Studio 100 in Puurs.

In juni 2018 volgden we Frank zelfs een dag lang met de camera in aanslag, zo kregen we al enig idee hoe intens de regisseur met zijn werk bezig is.

Wanneer u HIER klikt, kan u even met ons mee.

 

 

De uitnodiging voor de boekvoorstelling van ' De Echo van de Schreeuw ' viel begin deze maand in onze mailbox.

Op maandag 19 oktober om 20 u werden we verwacht in de Gentse Minardschouwburg.

We moesten ons vooraf inschrijven en alles zou 'corona- proof ' verlopen.

Toen nog niet wetende dat het virus intussen zo hard zou toeslaan zodat alles moest worden gecancelled.

'Met spijt in het hart, maar toch met trotse gevoelens' , zo meldde ons Frank en ook André ( Van Halewyck ) , die ons het boek dan maar toestuurde.

Nooit gedacht dat Frank Van Laecke een thriller zou schrijven.

We hadden eerder een boek met imposante belevenissen uit zijn zo rijk gevulde carrière verwacht.

Niet dus.

Het boek mag dan wel als thriller worden aangeprezen, het is heel wat meer dan dat.

' Literaire Thriller ' is wat onderaan op de cover staat te lezen.

Dat is een benaming die al wat meer de lading dekt.

Het verhaal is doorspekt met literaire ontboezemingen , de Griekse mythologie is nooit ver weg, en aan de klassieke muziek wordt volop de liefde verklaard.

Geen boek dus om zo maar even tussen de soep en de patatten door te nemen.

Het vraagt de volle aandacht, anders ben je zo de draad van Ariadne kwijt.

En ja, die zit er dus ook in.

Zo maar liefst 113 hoofdstukken telt ' De Echo van de Schreeuw ', plus een ' Epiloog '.

Die zijn samen goed voor 351 pagina's spannende lectuur.

Warm aanbevolen in deze bizarre tijden.

'De Echo van de Schreeuw ' is uitgegeven door Kritak ( Uitgeverij Lannoo /Tielt )

ISBN 978 94 0147 309 5,  en ligt nu in de winkel

(willy van bouchaute)

 

 

 

Herinneringen.

Wat goed dat die er zijn !

Sommige hebben we van onszelf, andere werden ons verteld.

In de wetenschap dat ze de innerlijke mens verrijken, dragen we er best zorg voor.

Zo vond Karine Van Den Heuvel (echtgenote Fernand Huts) de verhalen die haar moeder haar ooit vertelde zo aangrijpend dat ze die absoluut wou doorvertellen.

Het is dan een zegen iemand in de omgeving te hebben die niet alleen een luisterend oor biedt, maar ook nog eens over de gave beschikt om die verhalen meesterlijk neer te schrijven.

Met een begenadigd auteur in de buurt als Ivo Pauwels – intussen vriend 'des huizes' – zou dat zeker lukken.

Te meer dat Ivo haar eerste verhaal over ' Wat mijn kleinzoon weten moet ' zo aanschouwelijk en pakkend had neergepend dat deze, in boekvorm gegoten , oorlogskroniek een waar succesverhaal werd.

En zie, nu bijna exact drie jaar later, ligt het boek ' Wat mijn moeder mij vertelde hier' voor ons.

 

 

Het verhaal start in het Mechelen van eind jaren '30.

De nakende oorlog is heel dichtbij de eigen deur.

De 3 zusjes Calluy: Vicky, Désirée en Alice beleven er hun eerste liefdesavonturen, en vinden daarin steun bij elkaar.

Pa is goed bevriend met kruidenier Dolf Verbraecken, en ma krijgt regelmatig madame Vernon, de tweede echtgenote van de plaatselijke bakker op bezoek.

Des, de middelste van de zusjes, is helemaal weg van diens oudste zoon Roland.

Maar die schijnt meer aandacht te hebben voor Vicky ,de oudste van de 3, terwijl die dan weer een oogje heeft op Jef, die knappe rechtenstudent.

Hun tienerleven ziet er uit zoals dat van elke doorsnee jong - adolescent, tot de dag dat de oorlog hun wezen en denken helemaal overhoop gooit.

De familie ontvlucht even de gruwel naar Frans - Vlaanderen, maar is net iets te vroeg terug om te ontsnappen aan de hevige bombardementen op hun thuisstad.

Het verhaal op zich is zo boeiend dat het boek vraagt om in één ruk te worden uitgelezen.

Dat vergt toch wel ietwat van onze tijd, want het telt zomaar liefst 301 pagina's.

Laat ons meteen zeggen dat geen enkele van die 301 bladzijden ons ook maar één moment heeft verveeld.

Er zijn weinig auteurs die erin slagen om de lezer van bij het eerste hoofdstuk van hun boek zo het verhaal binnen te sleuren.

Dat heeft uiteraard heel wat met de eigen, kleurrijke, schrijfstijl van Ivo Pauwels te maken.

Op pagina 95 staat een volzin van – we hebben ze geteld - zomaar liefst 40 woorden, en toch leest die even vlot als een trein over de rails gaat.

Enig mooi ook hoe sommige zinsneden worden ingekleurd.

Wat vind u van deze ? : ' Ook de afgeleefde lederen zetel zucht heel even wanneer ze zich erin neervlijt.'

Of , ' Ze behoort tot die blauwe, zuivere lucht zonder donkere wolken waarin hij als parachutist zo graag vertoeft '

En ' hij is een scharrelgraantje minder op zijn gemak '.

Wat is dit toch allemaal enig mooi neergeschreven !

Wie het Mechelen van vroeger een beetje mocht kennen, ziet zichzelf zo Café Bachus, Den Beer, of L'Amitié binnenstappen.

Omdat we zelf , al was het dan meer dan twintig jaar later, onze legerdienst deels in de Baron Michel kazerne vervulden, kennen we stad toch ook een beetje en stappen we zo mee door de Bruul en de Consciencestraat, en zien we dan ook de Dossin kazerne voor ons.

Waar zich tijdens de oorlog vreselijke taferelen afspeelden.

Voor de nostalgische warmte in het boek zorgt de goede oude Surdiac kachel, waarvoor zelfs de Minervachocolade van Martougin gaat smelten.

We kijken even mee in de 'ijskoele' ogen van Greta Garbo en voelen zo de hete adem van die andere Grete ( Natzler ) , de Weense sopraan die naast het zingen ook nog vlotjes de acteerkunst beheerst.

De botanicus in Ivo Pauwels laat u meekijken bij het tellen van de madeliefblaadjes

die - zo komt u te weten - altijd oneven in aantal staan.

Al begrijpen we er de ballen van, het West-Vlaams komt met ' ne kalisjeklutser ' en

' da's tielik op de loeten ' ook even aan bod.

Zinnetjes als ' Straatverbod van 20 tot 5' , ' Binnen blijven, waag u niet op straat ' , 'De scholen zijn voor onbepaalde tijd gesloten' en ' Goed nieuws bestaat niet meer' klinken dan weer akelig dichtbij.

' Geen zorgen maken ' brengt dan weer de hoop die ieder mens nodig heeft om te overleven.

Het is een verademing dat het boek nu verschijnt, in deze bizarre tijden waar het ook vechten is, tegen een onzichtbare vijand weliswaar.

En waarvan we weten dat eens de strijd voorbij, het gevaar nog altijd in een klein hoekje schuilt.

' Wat mijn moeder mij vertelde ' krijgt bij ons een ereplaatsje, dat bekomt het zeker ook bij ! 

Het boek is uitgegeven bij ' Lannoo ' en ligt nu in de winkel.

ISBN 97894014 72340

(willy van bouchaute)

Wie de reportage rond het boek ' Wat mijn kleinzoon weten moet ' nog eens wil nalezen, klikt dan maar hier.

 

 

 

 

 

De titel is lang, en mooi !

En als we het iemand gunnen is het Delphine wel.

De weg ernaartoe was al even tijdrovend, maar een ' bataille ' (een strijd) wou ze het niet noemen.

Voor het geld moest ze het niet doen, de naam 'Boël ' blijven dragen was dan een beter idee geweest.

Ook haar echtgenoot James is trouwens een vermogend man.

Maar het onrecht dat haar werd aangedaan voelde zwaar , en dan hunkert een mens naar erkenning.

Het is van 2015 geleden dat we Delphine voor de eerste keer ontmoetten op de vernissage van een tentoonstelling van werken van Arne Quinze in de kunstgalerie van Guy Pieters in Sint-Martens-Latem, waar we een reportage maakten.

De ontmoeting liep heel hartelijk, en dat was ook het geval bij de volgende keren dat we de kunstenares zagen.

De ontmoetingen en interviews volgden elkaar snel op , meestal in de galerijen van Guy , nu eens in Knokke, dan weer in Saint-Paul de Vence of Saint-Tropez.

Dat het goed klikte zal ook wel te maken hebben gehad met het feit dat we het in onze interviews altijd over haar kunst hadden, en nooit over haar privéleven.

En al zeker niet met open microfoon.

Op een meiavond 2017 tijdens een galadiner in het vijfsterrenhotel 'Excelsior Lido Resort' in Venetië raakten we opnieuw aan de praat.

Toen ze hoorde dat we muziek speelden klonk het tot onze verwondering :

J'aimerais voir çà ! “ ( dat wil ik wel eens zien ) .

( de interviews deden we in het Engels, daarbuiten ging het in het Frans ).

Daar we toevallig een aantal maanden later in augustus op de Zaffelaarse Belevenissen met onze rockband The Garnets een allerlaatste reünie gingen spelen, en ik van organisator Thierry Van Hecke een aantal mensen als VIP kon uitnodigen, was mijn repliek dan ook : “ Je vous invite ! “.

Nooit gedacht dat ze op onze uitnodiging zou ingaan, en dat de krant Het Nieuwsblad de dag na het optreden dit als hoofding boven het artikel zou kunnen plaatsen : the garnets

Sindsdien is er altijd een goed contact gebleven.

Het recentste interview met Delphine dateert van vorige maand in Knokke waar ze haar kunstwerken ' Attitude ' voorstelde in de Guy Pieters Gallery op het Albertplein. ( reportage delphine)

Benieuwd hoe het nu verder zal gaan, eens het 'protocol' er zich mee moeit.

In de muziek- of artiestenwereld is het vaak zo dat de artiest het wel wil , maar de manager niet.

Dat geeft in de ogen van de mensen die er naar opkijken vaak een vertekend beeld.

We kennen Delphine Böel als een sterke, maar warme persoonlijkheid.

Hopelijk kunnen we dat van 'Hare Koninklijke Hoogheid Delphine van Saksen-Coburg, prinses van België ' ook blijven zeggen.

(willy van bouchaute)

(foto : ivan bracke )

 

 

 

Waar ene Vincent er in Anderlecht niet zo makkelijk in slaagt om op sportief vlak het 'Coucke' effect te laten nazinderen, lukt dat op culinair vlak in Durbuy blijkbaar moeiteloos.

Met dank aan Wout Bru.

Top in de keuken, flamboyant in de omgang.

Wout is altijd zijn eigen zelve.

Dat bleek al snel bij de begroeting op het terras van zijn indrukwekkende ' La Bru'sserie ' aan de 'Rue du Comte d'Ursel', 14.

Tevens het thuisadres van zijn gastronomisch restaurant ' Le Sanglier des Ardennes ', dat wegens de Covid-19 perikelen even dicht is, maar hopelijk snel weer open kan : https://www.sanglier-des-ardennes.be/

We proeven eerst wat van zijn heerlijke tapasgerechtjes en lopen daarna samen ondergronds naar zijn derde restaurant ' Wagyu ' aan de overkant van de straat, waar we op het buitenterras het interview doen.

Ernaast wordt de laatste hand gelegd aan het nieuwe 5 sterrenhotel dat straks de deuren opent.

En Marc Coucke heeft intussen ook zijn oog laten vallen op nog een hotel aan de overkant.

Er wacht Wout Bru dus nog wat meer culinair werk in Durbuy.

Niet erg, want hij voelt zich goed.

Natassia, 23 jaar later op de wereld, houdt hem jong.

En dochtertje Aimée tovert de kersverse papa een brede glimlach op het gezicht, zeker nu het intussen ook met de andere kinderen weer goed loopt.

We starten het interview dus onder een goed gesternte.

(willy van bouchaute)

(foto's : ivan bracke)

 

 

Jackobond, Riet Muylaert, en nu simpelweg RIET.

Dat is kort en krachtig, en ' what you see (and hear) is what you get '.

Had het Covid 19 in onze contreien niet toegeslagen , dan had ze de release van haar nieuwe plaat (CD en Vinyl) met toeters en bellen en met een concert gevierd in de Roma in Antwerpen.

Nu gaat Riet het ietsje anders en persoonlijker aanpakken : vanaf 10 september kan je het album ' Aardbeien in januari ' bij haarzelf bestellen http://www.rietmusic.be/

De koper wacht ook nog een verrassing, maar dat ziet u wanneer u op de link klikt.

Uit dit album komt ook de nieuwe single ' ER IS IETS '.

Dat is een cover van de 'Belpop klassieker' van Walter Verdin uit 1980..

Bart Peeters neemt hier de gitaarpartij voor zijn rekening, alsook een deel van de backing vocals.

En ook Raf Walschaerts ( Kommil Foo ) zit mee aan boord, net als Ronny Mossuse ( backingvocals, ukelele en fluit ) .

Tom Van Stiphout ( gitaren) , Ivan Smeulders ( bas ) , Karel De Backer (drums), Hans en Jo Francken en PJ Maertens ( keyboards ) maken de band compleet.

 

SERGIO brengt met ' IK VERDWIJN ' ( en gelukkig doet hij dat niet ) een nummer uit zijn dubbelalbum ' Ik ben Sergio ' dat al sinds mei verkrijgbaar is.

Goede keuze om dit nu ook als single uit te brengen.

Deze bewerking van Brian Ferry's ' Kiss & Tell ' is prima geslaagd, vind ik toch, met een prachtig stukje solo op gitaar middenin en met de drums lekker vooraan gemixt, heel strak en zonder veel tierlantijntjes. U krijgt nooit spijt wanneer u dit in huis haalt.

De single ligt sinds gisteren in de winkelrekken, dus niets houdt u nog tegen.

 

NIELS Destadsbader laat met zijn nieuwe single voor één keer een hoofd op zijn schouder leggen, Laat de fans dus maar dromen ..

' HOOFD OP MIJN SCHOUDER ' is een ballade door Niels zelf, in samenwerking met kompaan Miguel Wiels , geschreven.

Een ballade vol emoties, en hoger gezongen dan dat we van de Kortrijkzaan gewoon zijn.

Het nummer is sinds gisteren te downloaden via de diverse streamingkanalen.

Echte fans kunnen voor het nummer ook terecht op de fan-editie van Niels jongste album ' Boven de Wolken' , dat nog steeds verkrijgbaar is in de handel.

(willy van bouchaute)

 

 

 

2 GLAZEN BIER , daar zit een normaal mens nog juist onder de limiet om zelf veilig de wagen in de garage te parkeren.

Tenminste wanneer die glazen er ook een beetje normaal uitzien.

Maar Michel durft nogal eens vaker een bezoekje te brengen aan ' Het Witte Paard' in Blankenberge , de enige echte revue tempel die ons land nog telt.

En daar zijn de glazen blijkbaar iets ruimer bemeten.

Dat 'Witte Paard ' loopt nog wel meer doorheen de videoclip van Michels en Dennies nieuwe single.

Wie goed kijkt ziet onder andere ' Saint-Sauveur' en ' Starckx' doorheen het beeld schuiven.

'Placement' reclame heet dat in het vakjargon, en daar is op zich niks mis mee.

'Saint-Sauveur' en 'Starckx' zijn de namen van respectievelijk een hotel en restaurant , die deel uitmaken van het ruime aanbod horecazaken in handen van de familie Van den Keybus, ook eigenaar van ' Het Witte Paard '

Laat dan ' 2 Glazen Bier ' , de nieuwe CD van Michel Van Den Brande en Dennie Damaro , een steun zijn voor deze mensen die het in bizarre tijden als vandaag niet makkelijk hebben.

Michel bouwde ook - corona proof - de stelling (2 etages ) voor 'de Layher', de zomerbar van 'Het Witte Paard' in de Langestraat.

Een deel van de clip is daar trouwens opgenomen.

Er zijn ook een aantal strandbeelden te zien, gelukkig zonder 'Brussels Gespuis'.

In de clip mocht ook vriendin Sofie niet ontbreken.

En, broer Noël mocht zelfs in zijn eentje de eindbeelden volmaken.

' En de rekening van ' t Café ? '

Voor Michel valt die – zo te zien - wel mee.

De nieuwe single van Michel Van Den Brande en Dennie Damaro is vanaf nu verkrijgbaar zowel fysiek als digitaal.

Alle info via : Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

(willy van bouchaute)

 

 

 

 

Tot 13 september 2020 loopt in de Gallery Guy Pieters op het Albertplein in Knokke de unieke tentoonstelling 'ATTITUDE' met een 50-tal werken van kunstenares DELPHINE BOËL.

Het is mix van recente en oudere tot, nu toe verborgen, schilderijen.

En, in de benedenverdieping wacht er de bezoeker nog een verrassing.

Wij gingen vrijdag tijdens de 'Preview' al eens kijken, waar de kunstenares er voor onze microfoon

persoonlijk uitleg gaf bij enkele van haar ' tableaus'.

Galeriehouder Guy Pieters vertelde ons ook hoe de kennismaking met Delphine ontstond, en, hoe die uitgroeide tot een hechte vriendschap.

Hij maakt zich ook sterk dat , ondanks de corona tijden, een verlenging van de tentoonstelling tot eind september er dik inzit.

Klik hier voor de FOTO'S

(willy van bouchaute)

(foto's: ivan bracke)

 

 

Kandidaten MB 2021  in Plopsaland De Panne ( foto's Eric T'Kindt)

 

149 van de 207 geselecteerde meisjes stelden zich vorig jaar rond deze periode in de Carré in Willebroek voor, als nieuwe kandidaten voor het kroontje van Miss België 2020, met een leuke party achteraf als toetje.

Altijd een kleurrijke bedoening met elke provincie in een verschillend getint kleedje.

Zonder dan nog het badpakkendefilé te vergeten en het getoeter vooraf van de camioneurs die meer de parking voor de Carré in de gaten hielden dan hun traject op de A12.

Dit jaar, niks van dit moois.

Daar heeft een klein verraderlijk beestje, dat Covid-19 heet, een stokje voor gestoken en wat roet in het eten gegooid..

Geen 'Nationale Missendag' dus.

Het 'traditioneel verzamelen' op de nationale feestdag in Plopsaland De Panne,, waar huisfotograaf Kevin Swijsen en collega Eric T'Kint hun camera's  op de nieuwe kandidaten richtten, ging gelukkig wel door

Zo belandden het anders zo prachtig gemaakte fysieke 'Jaarboek' van Miss België en enkele actiefoto's ( met masker )  toch in onze mailbox.

Er komt binnenkort ook een presentatiefilmpje aan, zodat u de nieuwe kandidaten wat beter kan leren kennen.

Wij gingen al eens grasduinen in Kevins en Eric's foto's.

 

Kandidaten MB 2021 in Plopsaland ( foto's : Kevin Swijsen ) 

 

195 dames staan er afgebeeld in het Jaarboek van Miss België 2021

Omdat de volgnummers niet aansluiten, weten we dat er intussen al zo'n 92 onderweg moeten zijn afgehaakt.

Dat is niet ongebruikelijk bij missverkiezingen, maar door de huidige omstandigheden zullen dat er wel wat meer zijn geweest dan anders.

De provincie Vlaams Brabant telt met 28 het meeste aantal kandidaten dat meedingt naar het kroontje, gevolgd door Antwerpen met 25 en Henegouwen met 23.

De provincies West en Oost-Vlaanderen, Limburg en Namen tellen er elk 19, gevolgd door Brussel en Luik , die er respectievelijk 18 en 15 hebben.

Waals-Brabant levert– toch wel verrassend - maar 7 kandidaten af, en Luxemburg 3.

Dat is er eentje minder dan bij de vorige editie.

Al doet huisfotograaf Kevin nog zo zijn best om de meisjes goed en keurig in beeld te brengen, op foto's is het moeilijk kiezen.

Dat weten we al van de vorige voorstellingen bij de Nationale Missendag, waar sommige kandidaten er op het podium gans anders bijliepen dan op hun afbeelding in het album.

Bij de ene sprak dat in het voordeel, bij de ander viel dat wel eens tegen.

Maar goed , alleen afgaand op Kevins foto's hebben we hier al een kleine selectie gemaakt.

 

 

We moeten al terug naar 2013, het jaar dat Noémie Happart Miss België werd, om een Waalse te vinden die het nationale lint mocht omgorden.

Misschien dat het dit jaar nu wel eens lukt.

In de provincie Henegouwen loopt er dus wel wat schoon volk rond zoals deze 2 dames links op de fotocollage.

Marine Henaut ( gans links op de foto ) is 20, komt uit Carnières en studeert voor schoonheidsspecialiste (1-ste jaar Hogeschool)

De 19-jarige Klara Kempeneers uit Dampremy gaat voor Ergotherapie en zit in haar

2-de jaar Hogeschool.

De provincie Namen moet met Adeline Guiot uit Laneffe en Gabriella Colery uit Gembloux ( gans rechts op de foto ) niet onderdoen.

Adeline wordt eind augustus 20 en zit in haar 1-ste jaar Hogeschool richting Marketing. Gabriella is 22, al afgestudeerd en in de verkoop aan de slag.

 

 

En Henegouwen levert met Inès Aris uit Colfontaine ( gans links ) nog een straffe kandidate voor de titel van Miss België 2021. De knappe studente in het Horecawezen is amper 16 (wordt in oktober 17 ) en zit in haar vijfde middelbaar.

En nog eentje uit Namen dan maar : Célia Drouvin is ook nog maar 17, komt uit Ohey en studeert voor Opvoedkundige ( 5-de middelbaar )

Het Vlaamse tegengas zal van meisjes als de Oost-Vlaamse Iona Vanden Noortgate (in geel kleedje) moeten komen.

Iona, die in november 18 wordt) heeft haar thuisbasis in Zottegem en zit in haar 6-de jaar Middelbaar (Gezondheids- en Welzijnswetenschappen ).

Wie ook voor voldoende tegenwind kan zorgen is Solena Greco , een 20-jarige stagiaire Grafische vorming uit Groot-Bijgaarden.

Maar zoals gezegd, dit is pas een voorlopige eerste selectie.

Het is nog even wachten op betere tijden, waarin we de meisjes in levenden lijve kunnen zien, en een paar vragen kunnen stellen.

Intussen zijn we, net als jullie, aangewezen op de info uit : www.missbelgium.be

(willy van bouchaute)

 

 

Opgelet :  DOOR DE LAATSTE CORONAMAATREGELEN WORDEN DE ' ZAFFELAARSE BELEVENISSEN ' voor dit jaar volledig GEANNULEERD , dus ook de onderstaande optredens !

 

 

"SEMPER PIE"  bijt de spits af op zaterdag

Niet evident in corona tijden, en al zeker niet met constant wisselende maatregelen, maar Thierry Van Hecke, drijvende kracht achter dit sterk groeiend festival, is er in geslaagd om, gespreid over 3 dagen, een tiental artiesten naar Zaffelare te halen die meer dan de moeite waard zijn om  tijdens het weekend van 15-16 en 17 augustus naar de Triestlaan (openlucht) in Zaffelare te trekken.

 

 

WILLY SOMMERS  sluit op maandag de Zaffelaarse Belevenissen af.

Ze doen het dit jaar zonder uitgebreide sponsoring bij de Zaffelaarse Belevenissen , vandaar dat er 10 euro inkomgeld per persoon wordt gevraagd.

Drank afhalen aan de toog kan niet, iedereen wordt aan tafel bediend.

Om het extra veilig te houden, worden er slechts 400 mensen per avond toegelaten, dat ondanks men ook voor 800 mocht gaan

Er moet ook wel vooraf worden ingeschreven.

Hoe dat in zijn werk gaat zie je op : https://www.zaffelaarsebelevenissen.be/

 

Dit is de lijst met de optredende artiesten :

Zaterdag 15/8

16.30u Semper Pie

19.00u Mama’s Jasje Live!

21.00u Edje Ska & de Pilshards

Zondag 16/8

16.00u Maes & Demets

17.30u Bloesy Muloosy

19.00u Biezebaaze

21.00u Mother Mercury

Maandag 17/8

15.00u Conny Brooks

16.00u Steve Tielens

18.00u Willy Sommers

(willy van bouchaute)

 

 

 

 

' U heeft het Kapitaal al gesproken ! “

We vergeten ze nooit meer, de gevleugelde en hilarische woorden die wijlen Louis Reichman ons toeriep bij onze vraag om een interview, net nadat we burgemeester Lippens de microfoon onder de neus hadden geduwd.

Louis Reichman -de naam spreekt voor zich- had altijd al een speciale zin voor humor, en zijn stand met peperdure diamanten op de Eccentric Beurs in Knokke was op zich al een juweeltje.

We schrijven op dat moment het jaar 2011, en burgemeester Lippens is een maar al te graag geziene gast in de luxueuze tent die net voor het Casino op het strand van Knokke-Heist staat opgesteld. Voor het negende jaar op rij al.

De ' Eccentric' beurs was één van de vele prestigieuze evenementen die er jaarlijks in de mondaine badplaats plaatsvonden.

De 'Nacht van Exclusief' was er ook zo eentje, net zoals ' De Finale van de Miss België verkiezing ' , die jarenlang in het plaatselijke Casino werden georganiseerd.

De organisatoren waren maar al te blij dat ze de naam 'Knokke' op hun affiche konden zetten, en de burgemeester was de koning te rijk met al dat schoon volk dat naar zijn gemeente kwam afgezakt.

Bijna 10 jaar later zien die verhoudingen er toch even anders uit.

 

 

 

Sinds de burgemeester van Knokke-Heist , een paar dagen geleden, verkondigde geen evenementen meer in zijn stad toe te laten, is de ganse sector op zijn achterste poten gaan staan.

Dat Graaf Lippens al eens directe en snelle uitspraken durft doen is al lang geweten, maar intussen weten we ook dat de soep lang niet zo heet wordt gegeten als ze wordt opgediend.

Dat zijn stad, die hij zo chic en stijlvol heeft proberen uit te bouwen, enkele dagen geleden werd geterroriseerd door wat noord-frans gespuis dat op zijn strand amok kwam maken en drugs dealen, zal wel mede tot deze overhaaste uitspraken hebben geleid.

We zijn zeker dat de burgemeester binnenkort wel met een beter verhaal naar buiten komt.

En pas op, hé, er schuilt ook nog wat spitse humor in de man.

' Waarom steekt die nu zijn tong uit naar mij ', zien we Justine De Jonckheere, op dat moment in 2011 's lands mooiste, zo denken.

 

 

 

Op 20 oktober wordt Graaf Leopold Lippens 79.

Sinds 1979 is hij onafgebroken burgemeester van de Gemeente Knokke-Heist.

Vorig jaar , ter ere van zijn 40-jarig jubileum , werd het sportstadion van Knokke omgedoopt tot Graaf Leopold Lippens Park.

De graaf is een man die de controverses niet schuwt, wat hem niet bij iedereen sympathiek maakt.

Dat zijn vader Leon, ook al burgemeester in Knokke, hem Leopold noemde, daar kan hij zelf weinig aan doen, en de titel van graaf heeft hij zichzelf ook niet toegekend.

Dat hij als een strenge burgervader toeziet op zijn mondaine gemeente, ook daar is niets mis mee.

Beter iemand die met ijzeren hand zijn stad of gemeente bestuurt, dan een kazakkendraaier die meedanst op de voor hem meest gunstige wind.

En voor het geld hoeft Graaf Leopold Lippens het echt niet meer te doen.

Laat dat een voordeel zijn.

Wie  anders zou het aandurven om een instituut als de NMBS in gebreke te stellen, en als ze niet opletten, hun treinen niet langer het station van Knokke te laten binnenrijden.

"Il faut le faire ! "

(willy van bouchaute)

(foto's : ivan bracke)

interview met Graaf Leopold Lippens uit 2011