• WEBSITE BANNER EDIT 2a.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 3.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 4.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 5.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 6.jpg

 

 

 Het is blijkbaar voldoende om een foto van Yana Parmentier in knalrood badpak naast zijn buggy zetten om de hond die kant te doen opkijken.

Wie zet er nu ook bij God een hond in een buggy?

Had hij hier kunnen rondlopen, had hij tenminste hier en daar eens zijn poot kunnen oplichten.

Zoals de letters “Love“ oplichten in de etalage van Guy Pieters Gallery waarachter vandaag geschiedenis wordt geschreven.

Trouwens we hebben het beest ook nog eens goed liggen, want Yana zit hier op het strand van Torrevieja en niet op dat van Knokke-Zoute.

 

 

Vandaag pakt Guy Pieters in zijn galerij uit met de tentoonstelling “ Werken uit een private collectie “.

De titel is op zich dus al duidelijk genoeg.

Er hangen niet alleen kunstwerken aan de wand, er zijn er ook die heel wat bodemruimte beslaan, zoals deze dino of vuurspuwende draak van “ Lalanne “.

De brander zit diep de keel, maar wordt vandaag niet gevoed, wegens te gevaarlijk.

“ Don't feed the animals !”

Prachtige werken worden hier tentoongesteld.

We willen onze duim zo omhoogsteken, maar dat hoeft niet want die van “César“ ( Baldaccini )staat er al.

 

 

Ooit omvatte Jean-Michel Folon Florence in een reiskoffer, hier is de inhoud gaan vliegen, maar het kader en de vogeltjes zeggen alles.

Het figuurtje op het werk van Wim Delvoye (midden ) pinkt een traantje weg.

Je verwacht het niet zo direct bij de kunstenaar uit Wervik.

Even verder prijkt zowaar een Christo aan de muur, ingeleid door een verzameling violen, waar al lang geen noot meer uitkomt, maar nog altijd het oog streelt.

Getekend, Arman !

Als u alles met eigen ogen wil zien kan u op het Albertplein nr 15 nog terecht tot en met 5 september 2016.

Er zijn daarnaast ook nog werken van Broodthaers, Delvaux, De Saint Phalle, Fontana, Indiana, Rotella, Tinguely, Valdes en Venet te bewonderen.

 

 

 Om dat alles nog wat mooier te maken loopt er in benedenverdieping ( de trap er naar toe is ook al een kunstwerk ) een tentoonstelling van Jan Fabre  : " Falsification de la fête secrète IV(Carnival)“.

Eind oktober vertrekken deze werken naar Sint-Petersburg om er het “ State Hermitage Museum” op te fleuren.

(willy van bouchaute)

(foto's: anne-marie couliez)

 

Klik Hier voor DE FOTO'S

 

Jan Fabre  : " Falsification de la fête secrète IV(Carnival)

 

 

Dit zijn drie mooie plaatjes naast elkaar.

We leggen u uit waarom.

Het linkse omdat we, zoals we hem eerder hebben genoemd, de keizer van de kermiskoersorganisatoren en erevoorzitter Willy Hamerlinck er stralend bijloopt na alweer een perfect geslaagde editie van zijn Heusden Koers.

Willy ziet er allicht ook blij uit omdat hij hier met knappe Liesbeth Claus uit Bassevelde, die meedoet voor het kroontje van Miss België 2017, kan poseren.

De kleur van Willy's plastron past hier perfect bij die van Liestbeth's lint.

Alles kleurde trouwens geel dinsdag in Heusden.

Zo ook de jurk van het bloemenmeisje en de gloednieuwe trui van de winnaar.

Zonder dan nog de zon te vernoemen en het blond schuimend bier.

Het rechtse plaatje vinden we ook top, omdat ze met Timothy Dupont niet alleen een dorpsgenoot als winnaar hebben, maar ook omdat hij dit jaar al fantastisch presteerde en nu al 13 zeges ( hier in Heusden inbegrepen ) achter zijn naam heeft staan.

En waarom we het middelste plaatje het mooist vinden is omwille van de symboliek die erachter steekt.

Zoon Fred Hamerlinck, die nu meer en meer de touwtjes in handen neemt, laat hier de eer aan zijn pa om voor de foto het dichtst bij de winnaar van deze 67-ste editie van Heusden Koers te staan.

Ook dat maakt Heusden Koers zo mooi !

 

 

 

 Meer dan 25.000 toeschouwers stonden dinsdag langs het parcours.

Kijkend naar 172 renners, die zomaar liefst 23 keer voorbij zoefden.

De omloop is amper 7,3 km lang, dus twee keer van je pint drinken en ze zijn daar al terug.

En cafeetjes en biertentjes genoeg langs het circuit.

De echte wielerliefhebber heeft meestal alleen oog voor de koers, en er zijn er die speciaal voor één specifieke renner komen. Zoals voor Iljo Keisse bijvoorbeeld.

“ Ik moet hier gewoon zijn “, liet Iljo die pas als 70-ste over de meet kwam, eerder optekenen.

Dan zijn er nog de toeschouwers die de koers zelf geen reet kan schelen, maar die er alleen zijn voor de gezelligheid.

En wees maar zeker dat die er is in Heusden.

' t Is een beetje zoals op Waregem Koerse.

Velen hebben daar 's avonds nog geen paard gezien, maar ze zijn er wel geweest.

Thomas Deruette was er ook, in Heusden.

Hoe we dat weten?

Omdat hij als 151-ste en als laatste over de meet bolde in de Tramstraat.

 

 

 

 De overwinning in Heusden is meestal voor rappe mannen.

Ook nu weer werd er stevig gespurt voor de zege.

Met als resultaat een podium om u tegen te zeggen.

Op 1, zoals gezegd, Timothy Dupont, op 2 Jens Debusschere en op 3 Kenny Dehaes.

Veel meer moet dat niet zijn.

Er wachtte de winnaar na afloop nog één en ander.

Daarnet zat hij er nog op , op de fiets, nu heeft hij er één in de hand.

En 't is een mooie, de overwinningstrofee in Heusden.

Tijdens de eindspurt had hij er wegens te druk geen oog voor, voor de letters op het spandoek aan de nadarhekken, maar nu hij de “Kwaremont “ magnum fles boven het hoofd tilt, weet hij meteen hoe zwaar dit biertje uit Bavikhove wel weegt.

Al was hij er vandaag al 23 keer gepasseerd , de “Huré Frères “ champagne in de etalage van de “Luka” food en wijnwinkel in de Tramstraat had hij ook niet eerder opgemerkt.

 

 

 

 Het afsluiten van Heusden Koers gebeurt altijd in stijl.

Met een heuse receptie op een afgebakend terrein achter de kerk.

Deze doedelzakspeler is nog wat aan het oefenen tegen dat de gasten hun opwachting maken.

Fingerfood en drinks zijn er ook.

Het meisje hier op de foto rangschikt nog even vlug haar “Gazpacho “soepjes en het spel kan beginnen.

Kwestie van een goede bom te leggen.

Op de maag bedoelen wij, want je moet je woorden wikken vandaag de dag.

Burgemeester van Heusden Marc De Pauw ( tweede van links ) en gedeputeerde van de provincie Oost-Vlaanderen Sander Vercamer ( gans rechts ) zien de afterparty al helemaal zitten.

Ze kunnen bij wijze van spreken te voet naar huis.

Gouverneur van Oost-Vlaanderen Jan Briers ( 2-de van rechts ) kan met Louis Wuyts mee.

Dat gaat zo als je over een privé chauffeur beschikt.

En Marnic De Meulemeester, burgemeester van Oudenaarde, die even kwam kijken hoe hij het volgende keer best aanpakt bij de aankomst van de Ronde van Vlaanderen in zijn stad , geraakt ook wel zonder kleerscheuren thuis.

Het verliep trouwens allemaal veilig bij deze 67-ste editie van Heusden Koers.

Op naar de volgende, en met plezier !

(willy van bouchaute)

(foto's : marc de clercq)

 

Klik HIER voor de FOTO'S

 

Pierre Hauters, alias Papa Chico.

We ontmoetten elkaar voor het eerst zo'n 40 jaar geleden.

We hadden midden jaren 70 met onze band The Garnets een eerste hit te pakken, en zo ook een zee aan populariteit gewonnen.

Nog langer als een veredeld balorkest fungeren was niet meer aan de orde, en we moesten dus uitkijken naar een deejay met discobar om naast ons “twee uur durend” optreden de rest van de avond in te vullen.

In café “ 't Smesken “ in Oostakker-Lourdes draaide de zoon des huizes toen wel eens plaatjes.

Niet alleen thuis maar ook met zijn discobar “Studio Love for Music “.

We maakten een deal en dat was meteen de start voor een jarenlange samenwerking.

Pierre was al gauw ook een persoonlijke vriend, en trok zelfs met ons op reis naar Italië.

Op het strand in Viserbella, een plaatsje dicht bij Rimini, leerden we zijn eerste goocheltrucs kennen, en aansluitend ook zijn winnaarsmentaliteit.

10 jaar later was “Papa Chico” geboren , een naam die intussen al is binnengeslopen in menig kinderhart.

Met optredens voor televisie en shows doorheen het ganse land was Pierre al snel een druk bezet man.

Het alterego van Pierre was onder andere vaste gast in het Boudewijnpark, Bobbejaanland, en ook het Melipark.

Tot Studio 100 dat laatste overnam, en Pierre op zoek ging naar nog meer en andere uitdagingen.

Zo ontdekte hij vier jaar geleden deze “Bistro Jamboree” op de gelijknamige camping aan de Polderlaan 52 in Blankenberge.

Hij zette meteen zijn schouders onder dit project en maakte het samen met zijn echtgenote Linda en zoon Jan op korte tijd tot het succesverhaal van vandaag.

 

 

 Er is altijd wel iets te doen in “Bistro Jamboree “.

Met op zaterdag steevast een travestie show.

Vanavond gekoppeld aan een lekker geurende BBQ.

Pierre noemt het liever “ Lekkers aan het spit “, en dat is het ook.

Mensen kunnen zelfs vooraf hun tafel bestellen.

Zo zijn ze zeker van hun plaats in de tent.

Die is in het verlengde van het vaste bistro-gebouw opgetrokken.

Volgend jaar komt er een nieuwe, een heuse theatertent!”, geeft Pierre ons nog mee.

 

 

Les Folles de Gand “ zijn top in hun vak.

Na een week Gentse Feesten zijn ze hier al voor de derde keer te gast.

Oprichter en bezieler Christophe Verschueren is performer, acteur, zanger, cabaretier en nog zoveel meer. De shows steken piekfijn in elkaar, en vragen maanden voorbereiding.

Alleen de transformatie van bij aankomst tot de eerste stappen op het podium vraagt al meer dan een uur werk.

De kledij en de pasjes zijn tot in de puntjes afgewerkt.

Met de groten der aarde stond hij al op het podium, en in grote zalen zoals vorig jaar in Antwerpen met Grace Jones.

Maar ze trekken hun neus niet op om ook hier in deze iets kleinere tent het publiek te entertainen.

 

 

Vanavond stond Christophe ( alias “Miss Michele” , 2-de van rechts ) hier niet met de ganse ploeg op het podium, maar met slechts 2 collega's : “Lani Love” (links ) en “Jennifer” (gans rechts ), maar de pret was er niet minder om.

Goed voor een avondje topamusement in “ Bistro Jamboree “, getekend “ Les Folles de Gand “ en... Pierre “ Papa Chico “ Hauters.

(willy van bouchaute)

(foto's : anne-marie couliez )

 

http://www.jamboree.be/nl/bistro/OTY1

 

http://www.lesfollesdegand.be/ 

 

sfeerbeeld en interview met Pierre Hauters

 

 

 

 We zagen gisteren op het nieuws dat Keizer Akihitu van Japan eerstdaags de fakkel zou willen doorgeven, wegens te oud en te moe.

In Heusden heeft de keizer van de kermiskoers-organisatoren Willy Hamerlinck dat vorig jaar al min of meer gedaan.

Niet dat hij zich te oud voelt op zijn 83-ste, en zeker niet te moe, maar hij wou toch wat jonger bloed door de omloop van zijn paradepaardje, dat Heusden Koers heet, laten stromen.

Net zoals vorig jaar nam zijn zoon Fred gisteren de microfoon in de hand om de persconferentie rond het Wereldkampioenschap der Kermiskoersen in goed banen te leiden.

En Fred deed dat alweer uitstekend, op zijn eigengereide manier, kalm en bedaard en met de nodige dosis fijne humor.

Omdat Heusden Koers ,die volgende week dinsdag 16 augustus wordt gereden, een straffe koers is, mocht daar uiteraard een straf biertje bij.

En dat haalden ze voor de gelegenheid even verderop bij Brouwerij Huyghe in Melle.

Hun “Delirium Tremens “ bevat 9 % alcohol en wordt geschonken in een bierbokaal versierd met roze olifantjes.

Daar hoort toch een speciaal bierviltje onder, moeten de organisatoren van Heusden Koers zo te zien gedacht hebben.

Tot zolang u de letters op het viltje nog haarscherp ziet, en u de roze olifantjes op het glas nog probleemloos kan tellen is er niks aan de hand.

 

 

 32 winnaars bolden er al over de meet in de Tramstraat.

Waaronder een aantal wel heel grote namen zoals Rik Van Looy , Walter Godefroot, Gerben Karstens, Freddy Maertens, Roger De Vlaeminck, Etienne De Wilde....

De eerste Heusden Koers (1929 ) werd gewonnen door “ Don Fredo “ Fred Hamerlinck, vader van Willy en opa van Fred.

De jongste winnaar (2015) was Kenny Dehaes ( hier op de foto naast Miss Oost-Vlaanderen finaliste Liesbeth Claus uit Bassevelde ).

De trui die Kenny hier om de schouders draagt is die van wereldkampioen der kermiskoersen.

De trui is gloednieuw en wie dinsdag 16 augustus in Heusden als eerste over de meet bolt mag hem een gans jaar dragen.

Mocht het Kenny zijn, zou hij daar heel blij mee zijn want het zou ook betekenen dat dit zijn derde overwinning in Heusden wordt.

De spurtbom uit Petegem-aan-de-Leie won er naast vorig jaar ook nog eens in 2013.

 

 

Schoon volk op de persconferentie maandagavond in “ Hof van Heusden “ ( het vroegere 't Stekkershof ), letterlijk en figuurlijk.

Stefaan Van Laere, auteur en uitgever (www.partizaan.be ) van diverse fictie en non-fictie boeken , poseert hier respectievelijk met ex-wereldkampioen veldrijden Albert Van Damme over wie hij vijf jaar terug een boek schreef, en met Fred Hamerlinck kleinzoon van Don Fredo hier met het boek in de hand dat Stefaan schreef over de eerste winnaar van Heusden Koers.

Dat iedereen er gelukkig bij liep in Heusden maandagavond bewijst de middelste foto.

 

 

 Abdel poseert hier met partner voor zijn “ Hof van Heusden “ ( http://hofvanheusden.be ).

Zijn restaurant, brasserie, wijnbar aan de Laarnebaan was de perfecte plaats voor een persvoorstelling als deze.

We kregen dus na afloop een tevreden bestuur voor onze lens.

En nu vooruitkijken naar volgende week dinsdag, en hopen op goed weer.

Fred Hamerlinck heeft zijn “mind” nog eens goed “ gestretcht “ en kwam zo uiteindelijk bij Armand ( Pien ) terecht.

En die zei hem dat het tegen dinsdag 16 augustus allemaal goed komt.

Wij nemen voor alle zekerheid toch onze paraplu mee, want Armand heeft ons vroeger nogal eens bij ons “pie(n) tje” gehad.

(willy van bouchaute)

(foto's: anne-marie couliez)

 

http://www.heusdenkoers.be/

 

Klik HIER voor DE FOTO's van de persconferentie

 

 

 

 

De opdracht wacht eigenlijk 's avonds, maar er wordt goed weer voorspeld, dus we gaan we er een dagje Oostende van maken.

Het is niet zo dat we fervente treinreizigers zijn, maar vandaag leek het ons toch opportuun om eens te ervaren hoe zo'n stalen ros over onze Vlaamse sporen dendert.

We zetten de auto neer op het parkeerterrein pal achter het station van Lokeren.

Het is maandag en nog geen 9 in de morgen, dus er is nog wel wat plaats.

Op zondag wanneer er rommelmarkt is in de Durmestad, zou je zoiets kunnen schudden.

De trein die eraan komt is een dubbeldekker.

Een naam waarbij elke merrie die vanavond op Oostende Koerse rondloopt zou gaan watertanden.

Wij nemen plaats op de bovenverdieping zodat we wat beter zicht hebben op de vele werven en reuze kranen langs de sporen.

De eerste die naam waardig spotten we al in Gent Sint-Pieters waar ze al jaren werken aan het verfraaien van de infrrra...strrruc...tuur.

De tweede zien we in de Jan Breydelstad waar de VU Leuven vlak bij de sporen hun Campus Brugge uit de grond stampt.

Gelukkig passeerden er onderweg ook nog wat koeien en velden de revue.

Na iets meer dan een uurtje sporen licht er achter ons een bordje op met : “ We komen aan in Oostende “.

Dat was al een geruststelling, want de weinige keren dat we eerder voor dit vervoermiddel kozen, liep er altijd wel iets mis.

 

 

Ook een deel van het stationsgebouw van Oostende ligt al een tijdje tegen de vlakte.

Gelukkig zijn de belle epoque gevels overeind gebleven, zodat de grandeur van het kaaistation uit 1910 met glazen koepel en imposante torens nog altijd over het plein heerst.

Even verder ligt in een droogdok de “Amandine 0,129”.

Deze middenslagteiler uit 1960 is de laatste Ijslandvaarder en heeft een bewogen geschiedenis achter de rug.

Nu doet het schip sinds mei 2000 dienst als museum.

Rond de achterzijde is een straatje nagebootst uit het Oostendse Visserskwartier anno 1960 met winkeltjes, een café en zelfs een bordeel.

Daar we op het moment van onze passage nergens een rood lampje zien branden, concentreren we ons dan maar op het versassen van een luxejacht uit Göteborg dat van uit de haven koers wil zetten naar volle zee.

En daar zijn we zelf ook een tijdje zoet mee.

Dat we dit nog allemaal meemaken is mede te danken aan Lord Montgomery, die Oostende in 1944 bevrijdde.

De maarschalk kwam een jaar later nog eens op bezoek.

Daar bestaat een foto van, en die hangt nu aan de reling vlakbij de Vismijn.

 

 

 

Langs de straat staan verschillende kraampjes in allerlei kleuren opgesteld die ook vis verkopen.

Als de meeuwen er intussen niet mee weg zijn tenminste.

Maar dé plaats die de naam “vismijn” toebehoort ligt even verderop, en is helemaal vernieuwd.

Vierkant gebouw met blauw golvend dak, waarvan we nog niet zeker zijn of Lucy Loes het aan haar hart zou hebben gedrukt.

De kranige dame bleef haar vissersliederen in authentiek Oostends dialect zingen tot ze zes jaar terug op 82 jarige overleed.

Het Sint-Petrus en Paulusplein hierachter, waar nu tijdens de Paulusfeesten pop-en rockbands met gitaren en drums hun decibels het publiek injagen, palmde ze jarenlang in haar eentje in, met alleen maar haar stem.

Nu staart ze roerloos voor zich uit , in brons of iets wat er op lijkt, met de nieuwe vismijn als enig perspectief.

Er bestaat trouwens een straf,licht aangebrand, mopje over de vismijn in Oostende.

 

Twee nonnen lopen langs de “vismiene”.

Zegt de ene tegen de andere : “ Is da de miene da zo riekt? “

Waarop de andere antwoordt : “ ' t Kan de miene ook zien, wie ! “.

 

Ons Oostends zal dan ook wel niet zo authentiek zijn als dat van Lucy Loes, maar we deden toch een poging.

Wanneer we aan het Kleine Strand de bocht naar links volgen, komen we op het Zeeheldenplein een aantal sculpturen in knalrood tegen die de stad Oostende nogal wat geld hebben gekost, en waar serieus wat commotie is rond ontstaan.

De “ Rockstrangers “ van de hand van kunstenaar Arne Quinze zorgen er zelfs voor dat de stad een rechtszaak aan haar been heeft.

Sommige eigenaars van peperdure appartementen klagen dat ze door de beelden hun mooie uitzicht kwijt zijn, en zo ook de echte sculpturen van “ vlees en bloed “ op het strand niet meer kunnen zien.

 

 

 

We slaan de Vlaanderenstraat in en passeren zo het “Ensorhuis”, waar beroemde James leefde en werkte van 1917 tot aan zijn dood.

De woning erfde hij van zijn nonkel Leopold, die er een schelpen- en souvenirwinkel runde.

Die materialen sieren hier nog altijd de etalage.

 

Tijd voor een apertiefje in de Wittenonnenstraat.

Op één van onze eerdere reportagetochten ( de Nieuwjaarsduik ) stapten we er al eens binnen, en we waren toen al ferm onder de indruk van het interieur, en de cocktails!

In “La Siesta “ schijnt de zon altijd.

De tapas en allerlei andere zuiderse gerechten worden temperamentvol aan tafel gebracht.

Mexicaans, Spaans ? Het personeel komt uit alle hoeken van de wereld.

Onze “ Cosmopolitan “-cocktail kan dus zowel door Nicaraguaanse, Guatamalese of Venezolaanse handen zijn aangereikt.

Dineren doen we echter in de Langestraat.

La Stalla” was vroeger een typisch Italiaans restaurant, maar sinds Koen Verhaegen en Pascale Joye het 30 jaar geleden overnamen, is de kaart heel wat uitgebreider.

Met eerlijke prijzen en topkwaliteit.

We gaan voor het keuzemenu van 27,50 euro met carpaccio van rund, gebakken zeetong in beste boter en een Irish koffie.

We interviewen na deze heerlijke maaltijd zaakvoerster Pascal en geven haar een oprechte proficiat mee.

De basis voor een zware avond Oostende Koerse is hier al gelegd.

Wandelen langs de dijk is goed voor de spijsvertering.

We moeten dan wel voorbij “ Monroe Beach”, de strandbar bij uitstek in Oostende, maar kijken wegens tijdsgebrek deze keer alleen naar de foto's.

 

 

 

Aan de muren van de Nieuwe Gaanderijen hangen 27 grote reproducties van de karikaturen van bekende Oostendenaars van de hand van Bart Simoens, alias “Seamoose “ onder de weinig vleiende titel “Ullemuul'n“.

Zo kijkt hier een Marc Coucke door een wel zeer grote bril naar de wereld, en steekt de glimlach van Wendy (Van Wanten ) toch wel een stevig tandje bij.

In de Koninklijke Gaanderijen loopt de expo “ Enjoy the Summer Vibes” waar onder andere Jozef en Aaron Reichman hun (topaze)-juwelen showen en Ina Marcus laat zien wat voor een talentrijke beeldende kunstenares zij wel is.

 

 

 

Er rest ons alleen maar de Koningin Astridlaan over te steken, en we staan aan de ingang van de Wellington Renbaan, waar we een afspraak hebben met M.C. , initialen die staan voor Christophe Moens , de grote baas van Family Radio en Club FM.

Christophe zorgt hier elke maandag voor de artiesten op Oostende Koerse.

Maar er lopen ook nog paardjes op de renbaan, waarop dan ook nog eens kan worden gewed.

Zoals in de Bagatelle of “Martini Jockey Club “, waar er voor de gelegenheid een stevige barbecue wordt geserveerd.

Zelfs 2-de eredame van Miss België 2016, Bo Praet, komt er even goeie dag zeggen.

 

 

 

s' Avonds staan er traditiegetrouw een aantal artiesten op het podium bij Oostende Koerse.

Yves Segers schreeuwt het hier van de daken, wat meteen al voor de eerste danspasjes zorgt.

Dan is Robby Longo aan de beurt met zijn country-songs en cowboyhoed..

Maar zonder paard weliswaar.

Christoff begint zijn optreden met “ Een Ster “ en Swoop mag de avond afronden.

Die pakken we helaas niet meer mee, want buiten wacht het treintje dat ons naar de grote parking aan het Mediacenter zou brengen, waar onze fotograaf intussen zijn wagen heeft gestald.

Omdat het treintje iets minder snel in gang schiet dan die waar we vanmorgen mee naar de Koningin der Badsteden zijn afgezakt, doen we de paar kilometers maar te voet.

Af en toe eens omkijkend want er hangt vuurwerk in de lucht.

(willy van bouchaute)

 

Een Zomermaandag in Oostende DEEL 1

 

Een Zomermaandag in Oostende DEEL 2

 

Een Zomermaandag in Oostende DEEL 3

 

 

 50 jaar al duurt de carrière van zanger/acteur/musical-artiest Koen Crucke .

Een jubileum dat te mooi is om zo maar te laten voorbijgaan.

Vond ook Kim Biesemans, sales en productionmanager bij CNR-records.

Op het label “Vlaamse Sterren “, waar Kim ook manager van is, verscheen er enkele weken terug een uniek album met 50 gouden liedjes.

Eentje voor ieder jaar uit Koen Crucke's carrière, en verdeeld over 3 CD's.

Er steekt ook een boekje bij met wat uitleg over de nummers en zeldzame foto's van Koen, die u nooit eerder zag.

Zelfs eentje uit 1964 van zijn eerste optreden (foto boven, midden ), als broekventje , met één hand het microfoonstatief vastgrijpend en met de andere de duim omhoog stekend.

In kraaknet kostuum, waarvan we denken dat hij er nu weer perfect in past.

En met ook een afbeelding van zijn eerste platenhoes.

Met op de A-kant “ Dromen “ en op de flipside “ 't Is zo mooi “.

En wat zien we daar?

Dat het platenlabel “Ideal Records“ was.

Laat dat nu ook toevallig het label zijn , waar we zelf met “ The Garnets “ onze eerste twee singles op uitbrachten.

Het platenlabel van Antwerpenaar Jean Vanhooren, die ook componeerde onder de pseudoniemen “ Welton” en “ Bacon “.

We herinneren ons nog dat Jean noodgedwongen zijn platenproducties moest stopzetten omwille van ernstige ziekte van zijn echtgenote.

Jean betekende zowat alles voor de opkomende Vlaamse artiesten in de jaren zestig.

Gelukkig zijn er dus nu nog mensen met dezelfde ideeën en hetzelfde warme hart.

Zoals Kim Biesemans er één is.

 

 

50 liedjes recenseren, we zien het ons niet zo direct te doen.

Daarom dat we er een aantal liedjes uit liften, die ons om één of andere reden toch ietwat extra bekoren.

We hoeven bij CD 1 al niet te ver door te spoelen, want op nummer 3 staat al een pareltje.

-“ Nooit echt zomer zonder jou “ (2016)

Geschreven, gespeeld en geproduced door Bart Herman.

En dan weet je het al, er zijn geen betere in het genre.

Dit is een liefdesliedje “pur sang”.

 

-“Na dertig jaar” ( 1998 )

Is nog zo'n juweeltje.

De tekst door Koen zelf vertaald uit het Frans en bewerkt door niemand minder dan Hugo Claus.

 

Waterzooi “ en “ Stoverij” zijn een ode aan twee typisch Gentse gerechten.

Als je de songs tot het einde beluistert, weet je perfect hoe je die moet maken.

 

Van nu af aan “ (1990) is oneindig mooi gezongen.

Verrassend is het feit dat dit zachte romantische nummer van de hand is van een rock & pop-gitarist. Eric Melaerts componeerde het als levenslied voor VTM.

 

Bij CD 2 vinden we op nummer 5 “Mijn Gent “ , een ode aan Crucke's geboortestad.

In het Gents natuurlijk en vertaald uit de taal van Molière.

Het nummer “La Montagne“ (1965 ) ) van Jean Ferrat, kennen we ook nog in de versie van Wim Sonneveld, waat het “ Mijn dorp “ heette.

 

You belong to me “ is er eentje van het trio Pee Wee King, Chilton Price en Redd Stewart uit 1952, en voor het eerst opgenomen door Joni James.

Deze knappe ballade werd ook nog door andere grote sterren gecoverd als Dean Martin, Bing Crosby en Bob Dylan.

En hier dus door Koen Crucke.

 

Romain “ is een overduidelijke ode aan Gentenaar Romain Deconinck en 'zijne Minard'.

De acteur, zanger, komiek, regisseur en conferencier was één van de boegbeelden van het Vlaamse volkstheater.

 

Slotliedje van CD 2 is “Moulin Rouge “ ( Where is your heart ).

Wie kent dit melodietje niet?

Stamt eigenlijk al uit 1952, waar het voluit “The Song from Moulin Rouge” heette. De muziek werd ,ook voor de gelijknamige film, geschreven door Georges Auric, de tekst kwam van William Engvick.

Met beklijvende zinnetjes als : “your lips may be near, but where is your heart “ en “you're close to me here, but where is your heart “.

Crucke wordt hier begeleid door het combo van Willy Claes, u weet wel , de ex-Navo baas.

 

Bij CD 3 wordt onze eerste interesse gewekt door het vierde nummer “In Liedjes “.

Een vertaling van “ En chantant “, de monsterhit van Toto Cutugno en Michel Sardou.

Alleen de song op zich is al een monument, en Koen heeft er dan ook nog een eens een

p(l)akkende Nederlandstalige tekst op gezet.

 

Ontroerend knap is ook het duet met wijlen Wim De Craene in “Kinderen van het Paradijs”.

Hoe actueel kan een songtekst zijn.

 

Perhaps Love “ de hit van John Denver uit 1981 sluit hier onmiddellijk op aan, en klinkt dan weer wat hoopvoller.

 

Koen Crucke's triple CD “Gouden Liedjes “ is er een voor gevoelige harten en nu verkrijgbaar in de platenhandel.

 

Meer info op : www.vlaamsesterren.be

(willy van bouchaute )

 

 

 

 

 

Arne Demets is pas 23 en nu al een fenomeen!

We zagen de West-Vlaamse gitaarvirtuoos, die nu in Gent woont, tweemaal aan het werk op de Gentse Feesten, en kunnen u nu al met zekerheid meegeven : er stond geen betere op een podium in Gent vorige week.

De eerste maal konden we zijn magistrale gitaarriffs bewonderen op het grote podium aan de Korenmarkt, waar hij met zijn band “ The Blues Vision “ te gast was, de tweede keer op een iets intiemere locatie, “Het Gouden Mandeken “ aan de Pensmarkt, waar hij samen met een andere knappe gitarist Steve Maas prachtige stukjes muziek neerzette.

Maar hoe word je eigenlijk zo goed?

Niet zomaar, blijkbaar.

Al heel vroeg kreeg Arne de microbe te pakken, met dank aan pa die hier naast hem op de foto prijkt.

Pa Ronny beschikte vroeger zelfs over dezelfde weelderige haardos als zijn zoon.

Dat zagen we op een archieffoto die moeder Sabine ( Despiere ) uit haar portefeuille opdiepte.

De haren zijn intussen helemaal ontkruld en gezakt tot onder de kin, maar de liefde voor de muziek die hij ook doorgaf aan zijn zoon zit nog steeds op dezelfde hoogte.

“ Pa speelde trompet en beschikte daarnaast ook nog eens over een geweldige verzameling platen.

En daar precies lag het begin van mijn passie voor muziek “, geeft Arne ons in onderstaand interview mee.

 

 

 

 “Maison Elza”, het vroegere “ House of Eliott “, in de Gentse Jan Breydelstraat nr.36 ademt magie uit, net als het gitaarspel van Arne.

De ideale plek dus voor ons interview met dit jong gitaartalent.

We kiezen voor het mooiste plekje in de benedenverdieping met zicht op de zachtjes voorbij kabbelende Leie, vandaag meer dan ooit gevuld met bootjes vol kijklustige toeristen die geen vaag idee hebben wat zich hier binnen deze muren afspeelt.

Rijk geornamenteerde Victoriaanse curiosa sieren hier de wanden met een warm kleurenspectrum dat ons doet denken aan de “macarons” van Ladurée, het Franse huis dat al sinds 1862 heerlijke gebakjes maakt.

De tijd van Charles Dickens is hier nooit ver weg.

David Copperfield en Oliver Twist zitten hier bijna op je schoot.

De muziek omarmt de kamer met jazzy deuntjes uit de jaren 20/30 : Sarah Vaughan, Billie Holiday,

Ella Fitzgerald, Nat King Cole. John Coltrane, Dexter Gordon, Louis Armstrong...

Jazz of course! “.

En dat is ook al een reden waarom we precies hier met Arne zitten.

Het is 15u30 en de gasten genieten op dit moment van hun “afternoon tea” met zelfgebakken “scones “.

Vanmorgen was het hier al aanschuiven voor een uitgebreid ontbijt met “eggs benedict”, en ook voor de lunch was het even drummen.

Geen kreeft meer op tafel, want zaakvoerder Freddy Bové wil het toch iets rustiger aan doen dan vroeger, maar dat maakt niets uit want dit is en blijft blijkbaar “ the place to be “ in Gent.

http://www.maisonelza.be/ 

 

 Arne met Steve Maas in “ 't Gouden Mandeken “ (linkse foto ) en met “ The Blues Vision “ op De Korenmarkt.

 

7 jaar oud is Arne, als hij de trompet uit pa's mond snokt.

Op een leeftijd, waarbij de meeste snotapen nog zeepbelletjes blazen, blaast Arne op dit edele instrument de ziel uit het lijf.

Als tiener gaat Arne Latijn studeren aan de “Spes Nostra” school in Heule.

Daar ontluikt zijn grote liefde.

Niet voor Tineke, maar wel voor een gitaar, die zijn ma toevallig thuis heeft laten rondslingeren.

Op zijn 12-de doet hij al de deur open van het Kortrijkse conservatorium, waar hij elektrische gitaar leert spelen, en waarbij hij de richting jazz en lichte muziek inslaat.

Op zijn 13-de staat Arne al op een podium voor een echt publiek.

Dat op de “ Blues Jam “ , georganiseerd door de “ Zevende Namiddag “ in Sint-Eloois-Winkel, zijn thuisbasis.

17 is hij, als hij naar de Antwerpse Kunsthumaniora trekt om er studies jazz-gitaar te volgen.

Nu zit hij in zijn masters met nog één jaar te gaan aan het conservatorium in Gent richting popgitaar, waar hij les krijgt van enkele grote namen zoals Tom Lodewyckx (gitarist bij oa.Wigbert, Ozark Henry, Clouseau, Tom Helsen, K's Choice, Natalia )

Intussen stond Arne ook al op het podium met Roland en Guy Forsyth, en naast een aantal nevenprojecten zoals “Lazy Arne & his Bluebird” en “Old Skool Blues Band “, uiteraard ook met zijn band “ The Blues Vision “.

De band heeft intussen al 3 Cd's uit.

Het debuutalbum “Schoolblues 195 “ kwam er in 2010, gevolgd door “Counting Sheep “ (2013) en hun jongste “Kind of Blues" met allemaal eigen werk van Arne en met als gast Guy Forsyth.

Zanger-gitarist-componist Arne Demets houd u maar best in de gaten.

We zijn er nu al zeker van dat, indien hij zich laat omringen door de juiste mensen, hem nog een heel grote carrière wacht.

(willy van bouchaute )

(foto's : marc de clercq)

 

www.thebluesvision.be

klik HIER voor de FOTO'S

Geniet van onderstaand juweeltje en ook van het interview met de jonge gitaargod.

Interview met Arne Demets ( The Blues Vision )

 

 

 

Laten we maar beginnen met het knapste wat we vrijdagavond op de première van de nieuwe zomerrevue van “Het Witte Paard 80th Celebration” in Blankenberge te zien kregen.

Steve Eleky is een fenomeen.

Hij is een telg van een bekende Hongaarse circusfamilie, die zich begin jaren 60 in Duitsland settelde. Het was trouwens op een voorstelling in datzelfde land dat Ben Van den Keybus, baas van de revuetempel in de Vissersstraat , Steve aan het werk zag en hem meteen het voorstel deed om deel uit te maken van zijn jaarlijkse zomerrevue.

Dat dit een goede zet was, bleek al vanaf het eerste moment dat Steve Eleky in de zaal opdook.

Steve begon al met jongleren toen hij nog een puber was, waarbij hij samen met zijn zus Maria menig kunstje in elkaar flanste, en daar toen al een een komisch elementje aan toevoegde,

Sinds hij dan ook nog eens sinds 1991 met een Schotse kilt op het podium verscheen haalde de comedy entertainer in Steve het helemaal van de jongleur.

Steve pakt met zijn spirituele vondsten en droge humeur meteen zowat elke zaal en elke toeschouwer in.

En die zalen en toeschouwers zijn niet van de minsten.

Onlangs stond hij zelfs op het “ Festival du Cirque de Monte Carlo” ( voor de tweede keer al ) voor de ogen van Prins Albert en zijn echtgenote Charlene zijn kunstjes op te voeren.

We interviewden joviale Steve na afloop en onthouden vooral zijn woorden : “het is niet zozeer belangrijk wat ik doe, het is vooral belangrijk hoe ik het doe”.

En om te zien hoe hij dat doet, moet je deze zomer dus naar “Het Witte Paard”.

Je krijgt er geen moment spijt van.

 

 

Waar Nele Goossens haar opwachting maakt zorgt ze gegarandeerd voor opschudding.

Vanavond zelfs letterlijk, volledig in de stijl van haar typetje dat ze neerzette bij “Snelle Eddy”.

Er zaten heel wat minder sketches trouwens in de revue dit jaar.

Na de try-out werden er zelfs nog twee geschrapt.

Peter Thyssen, die niet alleen als zanger en entertainer maar ook als gastheer fungeerde, mag hier dan wel met een ferme “grosse caisse” komen aandraven, Nele steekt hem met glans en een compleet drumstel de loef af.

En ze mepte er stevig op los, helemaal live, en in duet met de drummer van het Witte Paard orkest.

 

 

Wat minder sketches betekent dan weer wat meer zang en dans,

Voor het stemmenwerk werd alweer beroep gedaan op enkele intussen vaste waarden als Dimitri Verhoeven ( na 2 jaar afwezigheid hier weer terug ), Daisy Thys, Laura Seys, Sandrine en Patrick Onzia.

Muzikaal ondersteund door Het Witte Paard showorkest van Patrick Desmedt met virtuozen als  Dirk De Schoenmaker (saxen, klarinet, dwarsfluit, ak. gitaar, toetsen),

Kris Van Zielegem (drums), Alain Verriest (bas), Patrick Desmedt himself (piano), Joachim Vanhoecke (trompet, bugel) en Hervé Parent (gitaar).

Deze laatste verliet voor bovenstaand nummer zelfs even zijn stekje in het oksaal boven, om op het inderhaast neergezette barkrukje op het podium de vocalisten met een akoestisch gitaartje te ondersteunen.

Wat zorgde voor een mooi en rustig momentje ! 

 

 

 

Acht dansers staan er op het podium voor deze 80 th Celebration Revue.

Drie Belgische meisjes, vier Oekraïners en 1 Nederlands meisje ( Nanda, linkse foto )

waarmee we na afloop een interview hadden,

Ook met de Oekraïnse Angelina ( rechtse foto ) hadden we een gesprek.

Hoed af voor wat choreografe Nathalie De Bruyn hier neerzet.

 

 

Er stonden nog een paar internationale acts op het programma, waaronder Rafaël De Carlos die met ballen jongleert ( foto's hiervan zie je bij “Hier de Foto's onder ).

Maar het was vooral Martyn Chabry die ons verbaasde met een schitterende “quick change” act.

Ze blies ook nog eens via haar saxofoon wat deuntjes in de lucht en speelde even later ook nog eens op een “xylofoon “.

Martyn is Frans-Belgisch en staat zo wat in gans Europa op een podium,

Ook zij werd via Duitsland naar Blankenberge gehaald.

 

 

En dan was er natuurlijk ook nog de hoofdact : Rob De Nijs.

Ongelooflijk welk palmares aan liedjes de man in zijn ganse carrière al bij mekaar heeft gezongen.

De Amsterdammer is nooit een tafelspringer geweest zoals een Peter Koelewijn- de hoofdact van vorige zomer-dat op zijn 75-ste wel nog altijd is.

Naar het podium geleid door de fanfare van Jan Klaassen de trompetter (1973) , deze keer gezongen door het mannenkoortje van Peter ( Thyssen ) , Patrick ( Onzia ) en

Dimitri  (Verhoeven ) , begon Rob met “Banger Hart “ (1996) aan zijn reeksje van 5 songs.

Tweede in her rijtje werd  zijn megahit “Het werd zomer” (1977).

Dat zijn nummers nog leven bij de mensen was duidelijk, want de teksten werden allemaal vlotjes meegezongen.

Dan was " Hou me vast  uit 1981 aan de beurt, gevolg door "Zondag”  (1980) song die het blijkbaar ook nog altijd goed doet.

Afgesloten werd , wat te verwachten was, met “Malle Babbe “, zijn megahit uit 1975.

“Dag Zuster Ursula” en "Bo" hadden ook nog gekund, maar kwamen niet aan bod.

Al is de stem van Rob niet meer zo krachtig, het warme timbre is er nog wel.

En de liedjes natuurlijk !

Genoeg om een ganse zaal gelukkig te maken.

(willy van bouchaute )

(foto's : ivan bracke / marc de clercq )

 

voor de speeldata en tickets : http://zomershow.witte-paard.be/programma/

 

Klik HIER voor DE FOTO'S ( Ivan Bracke)

Klik HIER voor DE FOTO'S ( Marc De Clercq)

 

Het Witte Paard 80 th Celebration : interviews met Steve Eleky, Nathalie De Bruyn met danseressen Nanda & Valeria, en Sandrine.

 

 

 

Op 7 verschillende locaties zijn ze tijdens de Gentse Feesten te zien, de straatkunstenaars die hun poppen tot leven brengen.

Ze komen uit alle hoeken van de wereld en brengen niet alleen verhalen voor kinderen.

We liften er een paar uit,

Zo brengt de Franse groep Alas Negras bijvoorbeeld een 20 minuten durende figurentheater voorstelling “ Lost Love “ ,geschikt voor alle leeftijden. Ze trekken van de ene locatie naar de andere.

Dan is er ook nog het spannende strandverhaal van het Artisjok Theater “: (De) Urlaub “ op zes verschillende locaties.

De Compagnie Areski ( Frankrijk ) brengt 2 voorstellingen van hun “Millefeuilles“ in het Augustijnenklooster, een reis doorheen papieren en een wereld in zwart-wit met schaduwspel en origami.

Ook uit Frankrijk komt Compagnie à Tiroirs, de man met de kast, met “Ce n'est pas Commode”, een bizar en absurd verhaal. Vijf locaties doet hij aan.

En Frankrijk is blijkbaar goed vertegenwoordigd, want er is ook Compagnie Bakélite met “La Caravane de l' Horreur “, een thriller die zich afspeelt in een koude en vochtige caravan.

Dat belooft !

3 voorstellingen staan er gepland en dat op de Botermarkt.

Naast de 7 locaties in de Gentse binnenstad ( Green, Botermarkt, Kalandenberg, Hotel d'Hane-Steenhuyse, Luisterplein, Augustijnenklooster en Triodos Bank ) is er ook nog het Kinderziekenhuis Prinses Elisabeth waar op maandag 18 juli 2016 in de Kinderkankerafdeling een voorstelling wordt gegeven.

Alle info over de deelnemende groepen en speeldata en uren vind u op deze link :

http://www.puppetbuskersfestival.eu/

Al jarenlang is Freddy Claeys ( links bovenstaande foto's ) één van de drijvende krachten achter dit gebeuren.

Op de persvoorstelling in het Groot Begijnhof in Sint-Amandsberg (Convent 15 Begga) bracht hij enkele schitterende (draad) poppen mee.

Binnen een paar dagen wordt er pas volop aan hun touwtjes getrokken.

I become a puppet on a string..., you can do... most anything to me.” ( Elvis Presley 1965 )

 

 

 

Wie dagelijks naar de Gentse Feesten trekt zal Freddy Claeys zeer zeker nog op andere plaatsen aan het werk zien.

In het Freinetatheneum aan de Neermeerskaai 1a bijvoorbeeld, waar hij samen met Gwendoline Colman, Noël Fack, Patrick Fakkel, Luc De Graeve en Jan Coppieters gekende en nieuwe liedjes brengt, doorspekt met grappen, en onder de noemer “ Foefelen mee allure “.

Het typisch Gents café Chantant dus.

Speeldata en alle info op :

https://gentsefeesten.stad.gent/activiteit/de-foefelateurs-van-2000-tot-2230-0

 

(willy van bouchaute)

(foto's : anne-marie couliez)

 

 

 

What you see is what you get ! “

Tweehonderdtwintig jonge dames poserend voor de lens van de verzamelde pers op de parking van de Carré in Willebroek.

Opgesteld in eivorm.

Omdat ze anders onmogelijk in éénzelfde beeld te vatten zijn,

Maar dan ziet men helaas door het bos de bomen niet meer.

En toch is dat bos mooi en goed genoeg voor eindeloos getoeter van internationaal passerend vrachtverkeer,

Nooit was het aangenamer rijden op de A12 dan vorige vrijdag.

 

 

Het is al ruim over zessen, dus de zon staat al wat lager.

't Is een beetje raar om zeggen, maar die met de langste schaduw springen meestal het verst.

Dat zegt ons de ervaring met deze verkiezing.

Doe geen moeite om het uit te zoeken, het betekent alleen dat met deze 220, of net iets minder, de strijd om het kroontje van Miss België 2017 in ingezet.

Sommige dames vliegen er al meteen in.

Dank zij de straffe lens van onze fotograaf kunnen we u daar al beeld van geven.

De kroon ga ik niet meteen ontbloten, maar ik laat hier toch al een schoudertje zien” moet deze Luikse kandidate ( gans rechts vooraan ) gedacht hebben.

Dat terwijl de meeste schouderbandjes bleven waar ze zaten.

 

 

Geen aparte foto's dit jaar van de kandidates per provincie.

Officieel omreden van tijdsgebrek, officieus ( in de wandelgangen ) omdat sommige provincies heel wat minder kandidaten kennen dan andere en dat een aparte shoot voor de dames in de minderheid dan niet leuk is natuurlijk.

Wat met zich brengt dat het ook voor ons wat moeilijker wordt om op elk meisje de juiste naam te plakken.

Wij krijgen dan wel een heel knap jaarboek in de handen gestopt met alle foto's van de kandidaten, mooi gerangschikt per provincie, maar sommigen lijken dan vandaag in het echt in de verste niet op hun afdruksel in de brochure.

Wij doen alvast een poging bij bovenstaande foto's.

In de overtuiging dat de meisjes op de foto de verdere schiftingen met glans overleven, waar wij bij deze niet aan twijfelen.

De Brugse Ellen Caen bijvoorbeeld, in mei pas twintig geworden en die rechten studeert, zagen we in de Carré heel gezwind over de catwalk zweven.

Isaura De Bels, ook net twintig uit Geraardsbergen en Liesbeth Claus (19 ) uit Bassevelde vertegenwoordigen de provincie Oost-Vlaanderen, en vooral deze laatste heeft in onze ogen de juiste looks om Miss België 2017 te worden. Haar lengte heeft ze alvast ook al mee.

Noteer haar maar met stip in uw agenda,

Camille Costa (24) heeft het lint van kandidate Miss België Brabant Wallon om de schouders en beschikt als studente grafische kunsten voldoende gaven om die ook te kunnen etaleren, en dat deed ze vrijdagavond in Willebroek uitstekend.

 

 

Dancing Carré had voor een echt knap decor in prachtige tinten gezorgd.

We waanden ons zelfs even in de vlindertuin van Knokke,

Gelegenheidspresentatrices Justine De Jonckheere en Lenty Frans, de huidige Miss België, mochten de avond zelfs openen tussen de vogelkooien; weliswaar zonder echte vogels erin.

Om sommige deelnemende kandidaten er voor de show ook wat minder echt ,maar daarom niet minder mooi ,te laten uitzien, werden die vooraf nog een chocoladekleurtje opgeblazen.

Bij Curasano, sponsor van Miss België, in diverse spuitbussen verkrijgbaar.

 

 

 “Het grootste bikini-defilé van het land” is een titel waar ze bij Miss België maar al te graag mee uitpakken, en ook fier op zijn uiteraard,

En terecht want waar vind je dit nog ergens anders : meer dan tweehonderd jonge dames in bikini op eenzelfde plaats en podium.

Het kwam er dit jaar iets vroeger aan dan andere jaren, en niemand die daar in de Carré om treurde.

Het blijft sowieso altijd een beetje speciaal.

Zeker voor de dames voor wie het vaak de eerste keer is dat ze dit zo grootschalig doen.

En soms vallen hierbij ook wel eens lijken uit de kast, zoals een knoert van een tattoo op je linkerdij bijvoorbeeld.

Sommigen krijgen een sober exemplaar van bikini aangemeten, anderen krijgen dan weer

een half uitgesneden luipaard om het lijf.

De ene wordt in een kleurig stukje stof gestoken, de ander in een gitzwart.

 Maar het verschil zit hem vooral in het enthousiasme van de meisjes bij dit onderdeel,

Sommigen klappen vol euforie in de handen, anderen druipen het podium af met neerhangende schouders en willen op dit eigenste moment zo snel mogelijk weer naar hun moeder.

Het is nog een lange weg naar het kroontje.

 

 

Wie het kroontje nog zeker een zestal maanden mag dragen is de huidige Miss België Lenty Frans.

Omdat we haar net na haar kroning in januari in Plopsaland niet voor onze microfoon konden halen, deden we het interview dan maar vanavond in de Carré.

Het resultaat hoort en ziet u onder.

( willy van bouchaute )

( foto's : ivan bracke )

 

KLIK hier voor DE FOTO's

 

sfeerbeeld persshoots en het interview met Lenty Frans ( Miss België 2016 )