• WEBSITE BANNER EDIT 2a.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 3.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 4.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 5.jpg
  • WEBSITE BANNER EDIT 6.jpg

 

 

We zwaaien niet te snel met superlatieven, maar dit is veruit de beste revue die we ooit in “Het Witte Paard” hebben gezien.

Het is uitzonderlijk dat we zo laat op het seizoen gingen kijken, maar verplichtingen in het buitenland weerhielden ons om dit jaar de première in juli mee te maken.

Er zal dus hier en daar wel wat aan de formule zijn gesleuteld , maar laat dat nu net een voordeel zijn.

Nooit eerder was het tempo zo strak, de zangpartijen zo loepzuiver en de choreografieën zo vloeiend.

En het zijn niet alleen de protagonisten op de scène die voor spektakel zorgen, ook de technische crew levert hier fantastisch knap werk.

Wat op het video screen wordt geprojecteerd getuigt van grote klasse.

Dito voor het geluid, niet simpel met die zee aan “headsets”.

Dat Patrick Desmedt de muzikale leiding voor zijn rekening neemt is ook alweer een zegen voor het huis.

We zien nog niet zo snel iemand anders op zo'n meesterlijke wijze de arrangementen van al die songs uitschrijven, en er daarenboven ook nog eens een eigen “touch” aan geven.

5 sterren krijgen ze van ons, daar in de Visserstraat in Blankenberge.

Producent Ben Van den Keybus mag fier zijn op zijn team, en ook op zichzelf.

“ Hard times to do business “, maar geloven in je werk helpt dus blijkbaar.

“ The make over “, die niet iedereen meteen zag zitten, werpt nu al zijn vruchten af.

 

Nele Goossens draagt een heel groot deel van de sketches én van de presentatie.

Met zo'n lange staat van dienst mag je dan ook al eens op een bijzondere manier je entree maken.

Zelfs het dak gaat er in de loop van de avond even af voor Nele.

Haar sketches mogen dan behoorlijk “vettig” zijn, het publiek lust er nog altijd pap van.

Ze zijn Kelly, het lief van Snelle Eddy, nog lang niet vergeten.

Intussen ook vaste waarde in 's land enige echte revue tempel is Sandrine.

De ooit nog deelneemster aan Idool 2014 met een derde plaats tot gevolg, stelt nooit teleur.

Ralf Lindner, samen met zijn “ Frau Schmidt” het duo “de Farello's” vormend, reikt ook hoge toppen.

Zelfs op een éénwieler.

Ralf is één van de vijf internationale acts die hier vanavond het podium sieren.

 

Vladimir Georgievski is de keizer van de trampoline.

Als u gaat kijken – maar u moet zich dan wel spoeden – zal u zien waarom.

De combinatie van straffe acrobatie en slapstick humor maken de act uniek.

En wat dan gezegd van Alla Klyshta, mooi aangekondigd als “ de vrouw die je door een ringetje haalt ”, die niet alleen éénieder door haar schoonheid maar ook door haar ongeëvenaarde kunsten met de Hula Hoop verbaast.

Samen met haar Cubaanse partner Reydi het “ Duo Reyal ” vormend, zou ze eerder op de avond al eens gracieus aan de “ Chinese Pool “ hangen, op een manier die je beter niet thuis uitprobeert.

Verder zouden ook “Indra en Alexandra” het Witte Paard Showballet met enkele dansnummers ondersteunen.

Choreografe Nathalie De Bruyn, die wegens zalig zwanger, het dansen even aan de kant liet, kwam dan maar naast Sandrine en Daisy Thys als zangeres op het podium.

Ze mag dat van ons volgend jaar gerust opnieuw doen, want haar stem klinkt verbazend goed.

Dat zou ze naar het einde toe in een “a capella” nummer met ook de mannenstemmen erbij nog maar eens bewijzen.

En dat Patrick Onzia, Dimitri Verhoeven en Steve Ryckier ongelooflijk goede zangers zijn, wisten we al lang.

 

Publiekstrekker dit jaar is Ottawan.

Soms klinken deuntjes zelf bekender in de oren dan namen van artiesten.

D.I.S.C.O , Shalalala Song en Hands Up, wedden dat u ze zo meezingt !

De songs dateren al van 1979 en 1980, de beginjaren van de disco muziek, maar liggen nog altijd vers in het geheugen.

“Hands Up !”, heftig hoe die op het reusachtig video scherm heen en weer gingen.

Maar een afgeladen zaal was de tip al helemaal voor.

Esther de Bijl en C. Robert Walker zijn niet zo direct volbloed springers op een podium, maar zingen kunnen ze als de besten.

Een polonaise die op disco muziek doorheen Het Witte Paard trekt?

We hebben het hier nog niet zo vaak zien passeren.

Drie keer krijgt u nog de kans om deze fantastische , door Jos Dom geregisseerde, zomershow te gaan bekijken.

Dat kan op donderdag 30 augustus , zaterdag 1 september en maandag 3 september 2018, telkens met aanvang om 20 u 30.

Op zaterdag 22 september is het Witte Paard podium dan weer helemaal voor Steve Ryckier en zijn “Elvis 68” show.

Klik hier voor tickets : http://celebrationtickets.be/

Het weekend van 14/15/16 september staat er alweer een adembenemende show op het programma , “ Good Vibrations ”.

En noteer ook alvast maar de “ Good Vibrations- The Dinnershows” op 9 en 10 november 2018 met bekende Vlaamse artiesten en het exclusieve topless showballet.

Ook op eindejaar kan u in Het Witte Paard terecht voor de “ Good Vibrations-

The New Years' Special” (29/30/31 december 2018)

Alle verdere info op : https://www.witte-paard.be/agenda

(willy van bouchaute)

(foto's : andré buysse)

 

 

 

 

S-Televisie.

Ze waren onze buren, jaren geleden, toen we nog radio maakten voor Radio Roeland, de stadsradio in Gent.

Op de bovenste verdieping van het AVS gebouw aan Flanders Expo, met links van ons de mensen van Radio Go (de provincieradio toen ) en rechts de redactieploeg van S-televisie, het geesteskind van de twee (zaken) vrienden, Marc Hallez en Peter Labens.

Even later zouden hun wegen scheiden, en zou het alleen Marc Hallez zijn die de droom realiseerde om een eigen volwaardige “ Showbusiness “ televisiezender uit te bouwen.

De naam “S-televisie” verdween en het was de benaming “ MENT” televisie die er voor in de plaats kwam.

Er werd uitgepakt met een totaal nieuw concept, nieuwe kleuren en dus ook een nieuw logo.

Goed idee blijkbaar , nu Sporza onlangs met de “ S “ van het oude logo is gaan lopen.

De volksmond zegt dat achter elke sterke man een sterke vrouw staat.

De tandem Magali Sibille – Marc Hallez draait soepel, ook nu het steil omhoog gaat.

 

 

 

35 artiesten waren te gast bij de opnames van “De Vlaamse 10 “ op maandag 9 juli in Diksmuide.

Drummen voor een plaatsje in de uitzending dus, net zoals op deze foto.

De baas had liever dubbel zoveel artiesten een kans gegeven, maar technisch is dat niet haalbaar.

Dat zegt Marc Hallez ons in het onderstaand interview.

Aan kleurendiversiteit ontbrak het alvast niet op de grote markt van de West-Vlaamse polderstad.

(willy van bouchaute)

(foto's : ivan bracke)

 

KLIK HIER voor de FOTO'S

 

 

 

 

Mooi eerbetoon van zoon Fred naar zijn vader Willy Hamerlinck toe op de persconferentie maandag ter gelegenheid van Heusdenkoers die volgende week dinsdag 14 augustus aan zijn 69-ste editie toe is.

Toen het een aantal jaren terug wat minder goed ging met de gezondheid van Willy, had Fred al heel wat taken van zijn vader overgenomen.

Willy, zoon van wielerlegende Don Fredo Hamerllinck, stond aan de bakermat van Heusdenkoers, ook de “ Grote Prijs Maurice Raes” genoemd.

Dat het wereldkampioenschap der kermiskoersen vanaf dit jaar de “ Grote Prijs Willy Hamerlinck “ heet, is een mooi eerbetoon aan de man die Heusdenkoers kneedde tot wat die nu is.

(willy van bouchaute)

(camera : luc van vreckem)

 http://www.heusdenkoers.be/

 

 

 

 

 

Het domein van Baron Casier in Nokere is knap, met uitgestrekte vlaktes, weidse vijverpartijen, en ellenlange bomenrijen.

Laat daar ook nog eens paardjes doorheen rijden en de zondag kan niet meer stuk.

Traditiegetrouw stelt de baron begin augustus zijn privé domein open voor het derde luik van de “ Nationale Eventing L' Equino “, de Cross Country, waar voorzitter Kristof Callens zijn manschappen verzamelt om de tienduizenden bezoekers een oneindig mooie dag, en daarenboven ook nog eens topsport te bezorgen.

Zelfs wie niet zo direct begaan is met de paardensport kon er zijn of haar hart ophalen,

er stond een grote tent met doorlopend barbecue, er was een campagnebar – voor iedereen toegankelijk, want van Vip gedoe wil de voorzitter niet weten -, en de kinderen konden zich verkneukelen in het kinderdorp.

Wij lieten onze camera de vrije loop en laten u minuten lang meegenieten.

“In de Tour hebben de renners rondjes genoeg gereden” moet José De Cauwer gedacht hebben.

Tijd om eens naar de paardjes te komen kijken.

Met een verwoed paardenliefhebber als Patrick D' Eer , de grote baas van “Modemakers” aan je zijde, kan je in deze sport ook nog wat kennis opdoen.

(willy van bouchaute)

 

 

Doe geen moeite om ze te tellen, de meisjes op deze foto.

De nieuwe lichting kandidaten voor de titel van Miss België 2019 bestaat uit zo'n 300 jonge dames, gespreid over alle provincies die ons land rijk is.

De nieuwe Miss België 2019 moet hier dus ergens tussen staan, tenzij die toevallig op “congé” zou zijn, want er ontbraken er wel een paar die avond in de Carré in Willebroek.

Daar wordt traditiegetrouw de start gegeven met eerst wat “foto shoots” op de parking, en later op de avond binnen in de zaak een persoonlijke voorstelling en het grootste bikini defilé van het land, zoals de organisatie het zo graag verwoordt.

 

 

Probeer maar eens op te vallen zonder iets te zeggen tussen zo'n bende strijdlustige dames.

En toch zijn er die daar perfect in slagen, ieder op z'n eigen manier.

Zo bespelen Elisabeth Moszkowicz ( Brussel ) en Elien Verbeken ( Ternat ) subtiel de camera.

In onderstaande video wordt u dit helemaal duidelijk.

 

 

Kim Rasschaert ( Lochristi, met wie een interview hieronder ) heeft dan weer wat tattoos staan, vroeger ondenkbaar bij Miss België.

De 23-jarige studente bedrijfspsychologie speelt ook nog eens – wat je haar niet zo direct zou aangeven - rugby.

Ranim Houissa zien we zich uitdrukken in gebarentaal. De 20-jarige bediende uit Oudenaarde is zwaar slechthorend, maar spreekt alsnog 5 talen.

Anderen, zoals de West-Vlaamse Manon Vandemaele uit Desselgem, pakken dan weer uit met een opvallend fleurig kleedje.

Geniet maar mee van de beelden in onderstaande video.

Ook van het bikinidefilé hadden we u graag beelden laten zien, maar tot zolang men er in de Carré maar niet in slaagt om de catwalk deftig uit te lichten willen we u de hoofdpijn besparen.

(willy van bouchaute)

(foto's : ivan bracke)

 

Klik HIER voor DE FOTO'S

 

 

 

 

Het “Café des Arts” aan de Place des Lices heeft een memorabele geschiedenis.

En nog altijd komt de “ beau monde “ hier op het terras genieten van een koele pastis, terwijl op het plein ervoor het traditionele “ jeu de boules” wordt gespeeld.

De grootste sterren waren hier ooit kind aan huis, zoals Johnny Halliday, Brigitte Bardot, noem maar op.

 

 

Geen betere locatie dus voor Guy Pieters om er zijn “ International Linda & Guy Pieters Petanque Tournament “ , het tweede al op rij, te laten doorgaan.

De eerste 100 van zijn gasten die vooraf inschreven mochten meedoen.

Zelfs Koen Van Mechelen kwam een balletje gooien.

Een uitgebreid sfeerbeeld vind u in de video onderaan.

 

 

Vijf jaar terug vierde Guy Pieters zijn 60-ste verjaardag op zijn privé domein in Saint-Paul de Vence.

Nu, voor zijn 65-ste, werd gekozen voor “Le Sénéquier”, nog zo'n trekpleister voor het chique volk aan de Quai Jean-Jaurès.

 

 

Het zicht op de haven is van hieruit fenomenaal, maar nu gaat de aandacht vooral naar de jarige, met applaus van echtgenote en muze Linda.

De draaitafels zijn gesmeerd en de openingsdans kan worden ingezet.

Goed voor een feestje tot in de late uurtjes, op één der mooiste plekjes aan de Côte d' Azur.

Meteen de ideale afsluiter van een driedaagse die nog lang zal nazinderen.

Met dank aan Guy & Linda Pieters.

(willy van bouchaute)

(foto's : anne-marie couliez)

 

 

 

 

 

 

Sinds juli vorig jaar juli heeft “ La Nouvelle Capitainerie “ de grandeur van een 5-sterren jachtclub meegekregen.

De beschikbare oppervlakte werd zomaar liefst verdubbeld, met op de eerste “étage” een lounge club van zo'n 112 vierkante meter groot , bestaande uit een “chic” salon ( zie foto onder ) en een terras ( foto boven ) met een ongeëvenaard zicht op de haven.

Zonder speciale “carte dédiée “ komt men er hier niet in.

Tenzij u door iemand bent uitgenodigd die de lounge club voor private doeleinden en veel geld heeft afgehuurd.

Het was dus “un grand honneur” dat we er mochten zijn, meer nog, dat we er zelfs mochten filmen.

 

 

De cocktail die op deze unieke locatie door Linda & Guy Pieters aan hun gasten werd aangeboden, was subliem.

Een paar uur later zouden Linda & Guy even verderop aan “ Place des Lices “ hun gloednieuwe kunstgalerij openen met een exclusieve preview.

De reportage daarover kon u eerder op deze site al lezen.

(willy van bouchaute)

(foto's : anne-marie couliez)

 

 

 

 

Woensdag (18 juli 2018 ) , het is pal op de middag verzameling geblazen in de voortuin van “Le Musée de l ' Annonciade” aan de “Place Georges Grammont” (Saint-Tropez).

Daar heeft Guy Pieters een “meet & greet” gepland met Corice Arman ( meisjesnaam : Canton / rechts op de middelste foto ), echtgenote van kunstenaar Armand Pierre Fernandez, kortweg “ Arman “, wiens werken hier van juni tot oktober op verschillende plaatsen in de stad staan opgesteld.

Arman werd hier een 100 km vandaan in Nice geboren (1928 ), maar bouwde zijn carrière verder uit in de States, waar hij later ook Amerikaans staatsburger werd.

De kunstenaar, wereldwijd bekend door zijn “accumulations”, overleed in New-York op 22 oktober 2005, net voor hij 77 zou worden.

Guy ( Pieters ) wijst zijn gasten de weg naar de monumentale kunstobjecten, hier zelf met zijn echtgenote Linda postvattend voor “ Traction Chariot “, een werk van Arman uit 1991.

In diezelfde voortuin van het museum prijkt ook Arman's “ Cantando sotto la doccia “ uit een latere periode (2003) ( rechts op de foto )

Op de Place Geoges Grammont, hier net voor, staat een ander reusachtig werk van Arman,

Sans Titre/Contrebas Atlantis” (2004).

Verder in de stad zijn nog werken van Arman te zien : “Distillerie idéologique” (1996) op de Place de la Garonne, Sic Transit Gloria Mundix (1997) op de Place de l' Ormeau en

Music Power II (1988) aan de Quai Jean -Jaures vlak naast de “ Sénéquier”, het meest mondaine restaurant aan de Franse Azurenkust, waar we morgenavond naar toe trekken.

In haar bedankingsrede betrok Corice Armand niet alleen Guy en Linda Pieters, maar ook

Hélène Modini (hierboven met Corice en met hoed op de foto), kunstminnares en vriendin van het eerste uur.

De Française met Noorse en Zweedse roots was zelfs ooit de privé fotografe van Pablo Picasso.

De kunstwereld kent dus geen geheimen meer voor haar.

Na de “meet & greet” trokken we met het ganse gezelschap naar “ La Nouvelle Capitainerie”, waar men niet zomaar binnenstapt.

Dat verhaal krijgt u in een volgende reportage.

(willy van bouchaute)

(foto's : anne-marie couliez)

 

 

 

 

Van Saint-Paul de Vence gaan we met de autocar, die Guy Pieters speciaal voor zijn vrienden heeft gecharterd ,riching Le Muy.

Het domein waar de “ Fondation Bernar Venet “ huist is van een onmetelijke schoonheid.

En immens groot.

Dat moet ook om de diverse majestueuze werken van de kunstenaar te kunnen etaleren.

Bernar Venet is er in hoogsteigen persoon om de gasten welkom te heten, met aan zijn zijde zijn echtgenote Diane.

Niemand die hem de 77 jaren zou aangeven, die hij intussen toch al telt.

Sinds 2005 mag hij zich “ Chevalier de la Légion d' Honneur “ noemen, de hoogste onderscheiding die men in Frankrijk kan verdienen.

 

 

Effondrement of Arcs” is het eerste kunstwerk waar we bij het binnenkomen mee geconfronteerd worden.

200 ton aan staal, gigantisch !

Ruimte zat, ook in het bureau van de kunstenaar, waar de lichtinval voor feeërieke beelden zorgt.

 

 

In de immense tuin ( 5 hectare groot ) is het zalig toeven.

De “Endre” rivier, die vredig doorheen het ganse park stroomt, brengt nog een extra dimensie.

Wij richtten de camera op al dit moois, geniet u hieronder maar mee.

Er loopt trouwens van 4 augustus tot en met 5 september 2018 een tentoonstelling met werken van “Bernar Venet “ in de Guy Pieters Galerie “ in Knokke-Heist, zowel aan de Zeedijk 742 als op het Albertlaan 15, dagelijks open van 10 u tot 18 uur.

(willy van bouchaute)

(foto's : anne-marie couliez)

 

 

 

 

 

Het is 3u30 wanneer de taxi voor de deur staat.

Onze vlucht naar Nice vertrekt pas om 6 uur – het is amper drie kwartier rijden naar de luchthaven - maar omdat de camera mee moet, en ook nog eens een statief, moeten we met onze extra valies langs de “drop off “, en daar is het ondanks dit vroege uur nu al aanschuiven.

Het is heerlijk vliegen met Brussels Airlines vanuit Zaventem naar Nice.

De vlucht verloopt perfect en we zetten dan ook, zoals beloofd, stipt om 7u20 voet op Franse bodem.

Johan, ook uitgenodigd door zijn goede vriend Guy Pieters, was zo lief ons in zijn huurauto mee te nemen naar Saint-Paul de Vence, waar we in de “Fondation De Maeght” de eerste beelden zouden draaien.

Daar , in het kader van de “ Biënnale de Saint-Paul de Vence , stelt Jan Fabre van 30 juni tot en met 11 november 2018 zijn “Ma Nation : l' Imagination “ voor.

Voor we het immense domein aan de Chemin des Gardettes nr.623 betreden worden we door de kunstenaar zelf begroet.

Tweemaal zelfs.

Door zijn alter ego in brons dat hoog op de omheiningsmuur prijkt, en door Jan Fabre himself aan de poort in piekfijn lichtblauw pak, helemaal Côte d' Azur.

Het brons is trouwens één van zijn jongste creaties.

To Wear One's Brain On One's Head/ By a Small Artist” is zowat de voorbode van wat de bezoeker binnen te wachten staat.

Dat belooft !

 

 

 

Tijdens de wandeling door de tentoonstelling moeten we onwillekeurig denken aan

“ Wrack my brain “ een liedje uit 1981 van Beatle Ringo Star met een al even bevreemdend clipje.

Hersenen hebben in onze ogen al altijd iets luguber gehad.

Probleem is dat een mens – zonder – moeilijk door het leven raakt.

Trouwens wat zou een levend schepsel zonder verbeelding zijn?

Weet ook Jan Fabre die hier het onderbewuste op een eigenzinnige manier zichtbaar maakt.

Het aantal hier tentoongestelde werken hebben we niet geteld, maar het zijn er behoorlijk wat, zowel binnen als buiten.

Loopt u in onderstaande video maar even met ons mee.

(willy van bouchaute)

(foto's : anne-marie couliez)